شده است‌. هيچ رسام قبلي شكل درياي سياه و درياي خزر را به آن خوبي ترسيم نكرده بود؛ ولو شبه‌جزيره‌ٴ سومالي جدا از قاره‌ٴ سياه ترسيم شده‌؛ ولو يك شاخه‌ٴ غربي رود نيل هم در جوار نيل‌ ابيض سرچشمه گرفته‌، از وسط آفريقا به اقيانوس اطلس امتداد يافته‌؛ ولو خليج فارس و خليج‌ كامباي‌، مانند كرانه‌هاي شمالي بريتانيا بسيار مغشوش شده‌؛ ولو درياي بالتيك هنوز كج ترسيم‌ شده (گرچه اين اشتباه‌ِ جهت كمتر از گذشته است‌)، اينها تنها نمونه‌اي از كاستي‌هاي بهترين علم‌ نقشه‌نگاري آن عصر است‌)).

(اين داوري‌ِ بيزلي برپايه‌ٴ تمام اطلس با اضافات بعدي است‌).
آلبرتين دو ويرگا يك نقشه‌نگار ونيزي بود؛ درباره‌اش جز اين نمي‌دانيم كه نقشه‌ٴ جهان‌ معروفش را در سال 1415 ترسيم كرد.1 اين نقشه بسيار مهم است‌، چون نخستين نقشه‌اي بود كه‌ معلومات بطليموسي تازه به‌دست آمده را با معلوماتي كه در سده‌هاي ميانه كسب شده‌بود، با هم‌ تلفيق كرده و معرف آغاز عصر نقشه‌نگاري تازه‌اي است‌.

پيستيگانو

فرانچسكو پيستيگانو نقشه‌نگار ونيزي (برآمدنش 1367 ـ 1373).
دو شاه‌كار نقشه‌نگاري كه نام او را دارد به‌دست ما رسيده‌است‌:
1. يك راه‌نامه‌ٴ دريايي به تاريخ ونيز 1367، كه از بزرگ‌ترين نقشه‌هاي دريايي موجود است‌، در ابعاد 134×90 سانتي‌متر. اينك‌، در كتاب‌خانه‌ٴ رئال در پارما نگه‌داري مي‌شود. در آن حوزه‌ٴ مديترانه‌، شمال باختري اروپا و شمال آفريقا نمايش داده شده‌است‌.
2. اطلسي كه اينك‌، در كتاب‌خانه‌ٴ آمبروزياناي ميلان است (احتمالاً همان اطلسي باشد كه‌ قبلاً، در سان ميكله‌ٴ مورانو ديده شده‌). اين اطلس شامل 9 برگ كوچك (25×15 سانتي‌متر) است كه تاشده (5/12×15 سانتي‌متر) و در برگ اول‌، نام موٴلف به‌صورت فرانچسكو پيچيگانو2 و تاريخ ونيز 1373 آمده‌است‌.
پنج برگ آن‌، كه قديمي‌تر است‌، كار پيستيگانوست و مي‌توان تصور كرد در همان سال‌1373 ترسيم شده است‌. مندرجات‌: 1) درياي سياه‌؛ 3) مديترانه‌ٴ خاوري‌؛ 5) مديترانه‌ٴ مركزي‌؛ 7) مديترانه‌ٴ باختري‌؛ 9) اروپاي باختري شامل شبه جزيره‌ٴ يوتلاند و جزاير بريتانيا.
چهار برگ ديگر در لابه‌لاي اطلس پيستيگانو جا داده شده‌، كه اوراق زوج‌، با خط ديگري